Na scenie rockowej pojawiła się nowa siła i jest to od razu bardzo mocne wejście. Czwórka facetów z Kalifornii –Sammy Hagar (były wokalista Van Halen), Michael Anthony (były basista i założyciel Van Halen), wirtuoz gitary Joe Satriani oraz Chad Smith - perkusista Red Hot Chili Peppers, założyli  grupę pod zabawną nazwą Chickenfoot i wydali właśnie album pod tym tytułem.

    Sama płyta zresztą wydaje się być „przesiąknięta” kalifornijskim słońcem, radością rockowego grania i w ogóle tym co można by określać mianem amerykańskiego rocka. Całość, zarówno ze względu na obecność Hagara jak i Anthonego mocno nawiązuje do twórczości Van Halen. Jednak powiedzieć o tym albumie tylko tyle, że jest to płyta w stylu Van Halen, byłoby nieuczciwie. Znajdziemy tu dużo innych wpływów – choćby Led Zeppelin, ale przede wszystkim własny muzyczny styl i oryginalność.
Całość płyty to generalnie hard rock, dynamiczny, szybki, z świetnymi solówkami i riffami Santrianiego. Szczególnie fajne są riffy w kawałkach "Soap on a Rope" i "Oh Yeah". Są to zresztą najbardziej przebojowe kawałki na płycie . Świetną solówkę usłyszymy np. w "Get It Up". Bardzo spodobał mi się też utwór "Down the Drain" i łagodniejszy "My Kinda Girl". Jak na każdą porządną rockową płytę nie mogło też zabraknąć ballad. "Learning to Fall"  to przykład świetnej ballady, urzekającej melodyjnością i piękną grą Santrianiego. Jeśli na tej płycie czegoś zbrakło to jakiegoś prawdziwego hity, szlagieru, który wywindował by sprzedaż płyty i sprawił, że utkwiłaby jeszcze bardziej w pamięci. Czasem słychać też, że brak jest ostatecznego „szlifu”, choćby braku pomysłu na zakończenie  niektórych piosenek.
Ogólnie jednak całość należy ocenić wysoko – to jedna z lepszych płyt tego roku. Rock z prawdziwego zdarzenia. Oby ta współpraca potrwała jak najdłużej, bo jak pokazują to dotychczasowe przykłady funkcjonowania „supergrup” nie jest to wcale tak oczywiste.

 

 

Fot. http://www.in-your-face.de/files/imagecache/fullscreen/files/images/chickenfoot-cover.jpg